Een jaar geleden werd ik overspoelt door stress en de twijfels die daarbij komen kijken. Ik voelde toentertijd heel goed aan dat ik nog geen idee had van hoe de toekomst eruit zou zien. Ik wilde zo graag een blik over de horizon werpen om het onbekende te aanschouwen. Mijn voeten deden zeer van het op mijn tenen lopen en mijn nek was stijf van de onnatuurlijke houding waarin ik zover mogelijk voor me uit probeerde te kijken.
De mist van toen is opgetrokken en ik kan nu verder zien als ik toen wilde. De lucht is helder en leeg en de zon laat zich af en toe al plagend zien. Vertrouwde wolken zweven kalmpjes voorbij. Op het moment zou ik ze nog niet willen missen.
Het plaatje is met de tijd onscherp geworden, maar het gevoel wat er voor in de plaats kwam voelt puur en krachtig. Het plaatje van vroeger kon ik een jaar geleden niet overboord gooien, maar nu ik nieuwe kaders heb gevonden zeg ik hem met veel plezier vaarwel. Mijn nieuwe kaders zijn minder stevig, minder stug, vallen met een klein zetje om, maar blijven staan als ik dat wil. Deze kaders bevallen me veel beter – en er past ook veel meer in.