Het laatste weekend van februari hebben we gefilmd voor mijn afstudeerproject en -film Jumpcut. De draaidagen kenmerkten zich met het geluid van puzzelstukjes die zich in elkaar verankeren en pure poëzie die zich voor mijn ogen openbaart, zonder van te voren enige aanwijzing te hebben moeten geven. Het weekend was magisch en tegelijkertijd verschrikkelijk realistisch. Magisch om te zien hoe alle voorbereidingen samen kwamen op de filmset en realistisch omdat het nog steeds kei- en keihard werken was.
Op 27 januari werd besloten welk weekend we zouden filmen en de vier weken die daarop volgden waren erg goed gevuld! Allereerst ging ik op zoek naar de laatste cast- en crewleden. Daarna werd de donatiepagina in het leven geroepen en werden er donateurs geworven, planningen uitgewerkt en het storyboard getekend. Als laatste heb je dan nog allerlei kleinere klusjes zoals het achterhalen van kledingmaten van de figuranten, het vinden van het perfecte jurkje en bepalen wat voor lunch je 25 cast- en crewleden voor wilt laten schotelen.
In aanloop naar en op de draaidagen zelf heeft iedereen keihard gewerkt, sommigen zelfs te hard. Iedereen had het zwaar na zaterdag, maar Didi had zelfs moeite met lopen van het vele touwtje springen. Ondanks de pijn stond ze zondagavond weer op de set voor een scène die wederom lichamelijk veel van haar vroeg. Didi, ik bewonder je inzet, je doorzettingsvermogen en de manier waarop je op volstrekt natuurlijke wijze invulling hebt gegeven aan je rol in de film. Het gebeurt me niet vaak dat mijn adem stokt, maar je hebt het voor elkaar gekregen.
Door de korte voorbereiding waren er ook dingen die beter hadden gekund. Deze punten neem ik mee voor projecten in de toekomst. Er hebben zich geen grote problemen voorgedaan, mede dankzij Ingrid, Liza en Samantha die de (voorbereiding van de) catering hebben verzorgd. Nogmaals heel erg bedankt daarvoor, dames. Zonder jullie had de zaterdag nooit zo goed kunnen verlopen!
Ik ben heel erg blij met de beelden die ik terug heb gezien op de draaidagen en ik vermoed dat de gigabytes terabytes aan beeldmateriaal die ik nog ga bekijken net zo bijzonder zullen zijn. Ik ben heel erg dankbaar voor de tijd en energie die iedereen in het project heeft gestoken. Of dit nu betekende dat men een dag in smoking rondliep, een donatie overmaakte op de donatiepagina, de hele dag druk in de weer was met een REDcamera, het bijwerken van make-up of het voorbereiden van een maaltijd voor 25 man.. zonder jullie was het niet gelukt! Jullie hebben allemaal een onmisbaar steentje bijgedragen aan het eindresultaat. Dankjulliewel!
-
- Behind the scenes
-
- Behind the scenes
-
- Behind the scenes
-
- Behind the scenes
-
- Behind the scenes
Fotograaf: Bert Schaeffer
Echt hartstikke leuk te kunnen bijdragen aan dit project! Sowieso omdat het eten koken met Liza en Ingrid gewoon leuk was, maar ook om er een deel van te mogen zijn!
Ik ben echt zó ontzéttend nieuwsgierig naar het eindresultaat! Ik kon er helaas bij de opnamen niet bij zijn, maar die foto’s maken me alleen maar nog nieuwsgieriger! Morgen een sneak peak bij Upload Cinema, toch? ^_^
Hallo,
ik ben verliefd op jouw idee van individualiteit, maar ik wil graag begrijpen waarom je symboliek wilt gebruiken.
Symboliek schept een afstand tussen datgene wat wordt gesymboliseerd en degene die de symboliek waarneemt. Symboliek zorgt er dus voor dat de individualiteit, individualistisch blijft. Maar je schrijft dat je juist wilt laten zien hoe persoonlijk (en divers –> juist omdat het persoonlijk is) de menselijke seksualiteit is. Kortom, je wilt iets persoonlijks publiekelijk maken door het persoonlijk te houden… Je houdt de individuele seksualiteit buiten het bereik van de individuele kijker en je hoopt met een zekere algemene symboliek de diversiteit van menselijke seksualiteit over te brengen… Maar is het niet zo dat individualiteit juist overgebracht wordt door individuele voorbeelden? Begrijp ik juist niet, juist door vele individualiteiten, hoe divers de individualiteit is? M.a.w., hoe vind ik in een algemene symboliek de diversiteit der individuen?
Vergeef me mijn onbegrip!
Het touwtje springen en het rode polsdoekje vind ik overigens een prachtige gedachte!
Ik hoop dat je gedachten zo goed mogelijk verwerkelijkt worden,
Pieter-Jan
Dat het gebruik van symbolen de afstand tussen de boodschap en de toeschouwer kan vergroten begrijp ik.
Door de fantasie van de vrouw niet letterlijk, maar als metafoor te laten zien, denk ik dat de toeschouwer eerder geneigd is om na te denken over seksualiteit. Zonder het gebruik van een metafoor (dus zonder de extra afstand tussen de boodschap en de toeschouwer) kom je al snel in het gebied van vooroordelen en taboes terecht. Ik denk dat de extra afstand het voor de meeste mensen makkelijker maakt om over het onderwerp na te denken. Bovendien schep ik hiermee ruimte voor de onschuld van de toeschouwer om de vergelijking niet te zien.
Seksualiteit speelt zich onder je huid af, grotendeels onzichtbaar voor toeschouwers. Zelfs als twee mensen seks hebben, kan de individuele beleving sterk van elkaar verschillen. Om die beleving zichtbaar te maken, maak ik gebruik van symboliek. Ik had de gevoelens van de hoofdpersoon ook op een documentaire-achtige manier toe kunnen lichten of puur seksuele handelingen kunnen tonen, maar deze opties spreken me veel minder aan. Met deze opties krijgt het geheel al snel een nuchtere of platte benadering, terwijl ik juist het onzichtbare, de gevoelens, wil tonen. Niet de handelingen.
Ik denk net als jij dat individualiteit het beste wordt overgebracht door individuele voorbeelden. Ik visualiseer één zo’n voorbeeld. Je zult in Jumpcut dan ook geen diversiteit der individuen vinden, maar wel de beleving van een individu. Ik studeer aan de kunstacademie en ik krijg niet vaak de tijd om zo veel tijd aan een project te besteden als nu het geval is. In de toekomst wil ik het liefst nog meer films maken over dit onderwerp. Wellicht dat de individualiteit dan beter naar voren komt.
Bedankt voor je reactie trouwens. Ik vind het leuk dat je zo’n uitgebreide vraag stelt. Het antwoorden zorgt er weer voor dat ik mijn plan beter uit kan werken. :)
Ik begrijp wat je hebt geschreven.
Je zegt dat je denkt dat de afstand die je schept het voor de toeschouwer makkelijker maakt om over dit onderwerp na te denken. Echter, dit is voor eenieder persoonlijk! Ik hoop dat de metafoor niet te moeilijk is om een reactie op te wekken en een vraag is voor mij dan dus ook of de meeste mensen eerder geneigd zouden zijn om er over na te denken… De onschuld van de toeschouwer is ook persoonlijk; ik persoonlijk zou juist graag erbij willen worden betrokken, m.a.w. er in willen worden gezogen, zodat zoveel mogelijk zintuigen geactiveerd worden om op die manier veel dichter bij datgene wat je wilt overbrengen, gebracht te worden.
Je wilt graag de gevoelens tonen en niet de handelingen. Dat is heel mooi, maar komen gevoelens niet juist tot uiting in handelingen (of geen handeling, hetgeen in zich ook een handeling is)?
Ik heb zojuist opnieuw de film ‘Antichrist’ van Lars von Trier bekeken. Deze film kwam bij mij in gedachten en in deze film vind ik op een prachtige manier de rauwe (niet platte), ‘echte’ handelingen samengaan met de beangstigende symboliek. De inhoud verschilt volgens mij totaal met jouw korte film maar de vorm zou kunnen overeenkomen, denk ik! In die film word ik meegezogen en verstild en de film zit al vele maanden in mijn gedachten…
Ik ben trouwens 29 jaar en ‘studeer’ niet. En ik vind het heel leuk om te zien hoe jij je overgeeft aan deze film :). Ik hoop dat je deze overgave ook in de film kunt laten zien !
Carpe Diem !