September vorig jaar schreef ik mijn derde blogpost. Daarin biechtte ik op dat ik lang een hekel heb gehad aan documentaires. Documentaires konden mijn aandacht niet vasthouden zoals fictiefilms mijn blik vast konden grijpen, om me pas tijdens de aftiteling weer terug te laten zinken naar de fysieke ruimte om mij heen. Waar ik mezelf bijna letterlijk kon verliezen in een fictiefilm, bestonden mijn herinneringen aan documentaires uit grijze beelden en stoffige verhalen. Ik kon geen spanning of sensatie ontdekken in de kleine* verhalen die aan bod kwamen op de weinige zenders (Nederland 1, 2 en 3) die onze TV rijk was.
Lees verder
